Finance
فاینانس به معنی تامین منابع مالی طرح های تولیدی توسط موسسات مالی نظیر بانکهاست که عل الا اصول بازپرداخت آنها به اعتبار دهنده توسط شرکتهای بیمه اعتبار صادرات تضمین و تامین شده است.
Finance که نوعی (Buyer's Credit ) می باشد در قالب اعتبارات میان مدت است که بانکهای اعتبار دهنده به خریداران اعتبار اعطاء می نماید.
با تصویب و ابلاغ قانون برنامه 5 ساله اول در سال 1368 واژه فاینانس به مفهوم تامین مالی طرح های صنعتی و تولیدی از محل منابع مالی بین المللی در قالب قراردادهای مالی به تدریج جا افتاد.
شرایط لازم برای اخذ تسهیلات فاینانس:
1- آژانسهای تضمین صادرات ، بیمه نامه اعتبار صادراتی صادر نماید.
2- ریسک کشور( County risk) قابل قبول باشد.
از آژانسهای تضمین صادرات در کشور ما می توان به بانک توسعه صادرات و واردات، شرکت بیمه صادرات و غیره نام برد.
اینگونه شرکتها باید عضو OECD باشند تا از آیین نامه متحدالشکل استفاده نمایند و بدین ترتیب کالاها و خدمات با کیفیت بالا و قیمت پایین تر ملاک می باشد، و نه ارائه بهترین شرایط تامین مالی، آیین نامه اجرایی شامل نکات زیر است:
1- پیش پرداخت: خریدار خارجی باید قبل از حمل کالا نسبت به پرداخت پیش پرداخت و میان پرداخت معادل 15% ارزش قرارداد اقدام نماید. بقیه یعنی 85% فاینانس گردیده و باید در قسط های متوالی 6 ماهه باز پرداخت گردد. ( هر سال 2 قسط )
2- نرخ بهره: نرخ بهره قابل اعمال برای اعتبارات صادراتی به طبقه بندی کشور خریدار بستگی دارد. کشورهای خریدار یا نسبتا ثروتمند هستند یا نسبتا فقیر
3- دوره اعتبار: حداکثر دوره اعتبار صادراتی به کشورهای نسبتا ثروتمند تا 5 سال و نسبتا فقیر تا 10 سال می باشد.
نکات ضعف و قوت فاینانس به شرح ذیل قابل بررسی می باشد:
نکات ضعف:
- اخذ وثایق سنگین توسط بانکها
- گران تمام شدن استفاده از تسهیلات فاینانس
- عدم مشارکت بانکها در تامین ریال
- عدم آگاهی سرمایه گذاران صنعتی از فاینانس
- ضعف آموزشی که در ناتوانی کارشناسان متبلور است
- عدم هماهنگی بین دستگاههای مختلف دولتی دست اندر کار فاینانس
- فقدان کتب، نشریات، فیلم و نوار در خصوص فاینانس
- فقدان بازار سلف ارز
نکات قوت:
- استفاده از تسهیلات فاینانس به مثابه وامهای نظارت شده
- حق انتخاب تکنولوژی روز و مناسب توسط مجریان طرحهای صنعتی
- امکان استفاده از منابع مالی بین المللی